Een goochelaar in de Bibliotheek Bruegel

Er werd mij verteld dat de Bibliotheek Bruegel nog open was, zelfs als ze al gesloten was. Dat je er van 18 tot 22 uur terecht kon, je hoefde alleen maar om een toegangskaart te vragen. Omdat ik dit soort plekken altijd leuk heb gevonden, vooral als je er niet hoort te zijn, vroeg ik om mijn kaart. De avond dat ik hier ben is een beetje speciaal. Ik verneem dat er op de verdieping beneden een goochelaar is die verhalen vertelt en een paar trucs uitvoert. We zijn met ongeveer dertig nieuwsgierigen die naar beneden gaan om naar hem te luisteren. Het is donker buiten en iedereen zit bij elkaar op stoelen en poefs, een beetje zoals in een groot familiehuis. Het enige dat nog ontbreekt is een knapperend haardvuur. Er is een Harry Potter-tentoonstelling en er hangt een vleugje magie in de lucht. Er zijn enkel volwassenen en behalve ik heeft iedereen een plaats gereserveerd. Emmanuel begint ons zijn vreemde en fantastische verhalen over Jack the Ripper te vertellen. Zijn verhalen zitten vol anekdotes die je laten lachen of bibberen. Dan begint hij met zijn goochel- en illusietrucs en betrekt ons erbij: het is net een gesprek.
Als de show voorbij is, ga ik terug naar boven om in de bibliotheek rond te kijken. Ik heb het gevoel dat ik de hele plek voor mezelf heb. De nacht, het helle licht en de stilte: ik zou bang moeten zijn, maar vreemd genoeg kalmeert het me. Ik heb zelfs de indruk dat de weinige habitués die die avond aanwezig zijn, er om dezelfde reden zijn. Een vredige plek uit het zicht van iedereen. Er is mij verteld dat veel mensen hier na sluitingstijd op zoek gaan naar een beetje rust en stilte. Ik neem het ze niet kwalijk, want gratis, verwarmde toevluchtsoorden zijn schaars vandaag.